Parę dostarczały cztery trójwalczakowe kotły wodnorurkowe systemu Tosi z przegrzewaczami pary, opalane paliwem płynnym, rozmieszczone w dwóch kotłowniach. Każdy z kotłów o ciśnieniu roboczym 30 kG/cm², temperaturze przegrzanej pary 400–450°C i wydajności 35 ton na godzinę wyposażony był w dwa palniki wirowe typu „Saake”. Maszyny osiągały łączną moc 30–31 000 KM, co pozwalało na osiągnięcie prędkości maksymalnej 28 węzłów. Normalny zapas paliwa płynnego wynosił 450 ton (maksymalnie okręt mógł zabrać 560 ton), a mieściło się ono w zbiornikach umieszczonych w dnie podwójnym i w zbiornikach systemu tłumienia przechyłów. Zasięg wynosił 2400 Mm przy ekonomicznej prędkości 16 węzłów, 2160 Mm przy prędkości 22 węzły lub 1650 Mm przy prędkości 27 węzłów. Przy całkowicie wygaszonych kotłach standardowo czas uruchomienia siłowni wynosił 60 minut, a w trybie alarmowym 30 minut.