Dwa kolejne rozdziały poświęcono walce, ze szczególnym uwzględnieniem broni białej i palnej charakterystycznej dla XVII-wiecznej Polski. System pojedynków na szable przewidywał dużą liczbę możliwych manewrów szermierczych i był nastawiony na realizm. Ze względu na rozbudowanie zasad walki bronią białą autorzy zamieścili również uproszczony sposób jej rozstrzygania.
Następny rozdział przeznaczono dla prowadzącego grę, nazywanego w systemie Starostą Gry. Zawiera on wskazówki dotyczące prowadzenia rozgrywki. Mechanika testowania cech i umiejętności została pomyślana jako stosunkowo prosta, w przeciwieństwie do bardziej rozbudowanych zasad walki bronią białą. W podręczniku zastosowano również humorystyczne łacińskie określenia związane z mechaniką gry.
Ósmy rozdział przedstawia religie wyznawane w Rzeczypospolitej, ich podstawowe dogmaty, przykazania i najważniejsze święta. Uwzględnia również możliwość występowania w świecie gry zjawisk nadprzyrodzonych związanych ze Złem.