Ujścia tychże gruczołów są dobrze wyodrębnione. Pośrodku śródpiersia leży porośnięte długimi włoskami wgłębienie.
Odnóża przedniej pary u Scaptocorini mają szablowato lub sierpowato wykrzywione golenie ze stopami osadzonymi w połowie długości. Cephaloctenini mają odnóża przednie o goleniach niezmodyfikowanych, tępo zaokrąglonych, ze stopami osadzonymi u szczytu lub w pobliżu niego. Odnóża środkowej pary mają zwarte, od grzbietowej strony rozdęte, zaopatrzone w liczne kolce golenie ze stopami osadzonymi przedwierzchołkowo. Odnóża tylnej pary mają wyraźnie rozdęte uda, maczugowato nabrzmiałe ze skośnie ściętym wierzchołkiem golenie zaopatrzone w liczne kolce oraz osadzone przedwierzchołkowo lub całkiem zanikłe stopy.
Odwłok charakteryzują sternity od trzeciego do siódmego zaopatrzone w po dwa trichobotria, z których duże leży przednio-brzusznie względem przetchlinki, a małe z tyłu od przetchlinki. Poza tym sternity te porośnięte są włoskami oraz włosowatymi szczecinkami.
Rozprzestrzenienie Podrodzina Cephalocteinae obejmuje swym zasięgiem krainę neotropikalną, południową część Palearktyki, południowoafrykańską część krainy etiopskiej oraz krainę orientalną.
Taksonomia Takson ten został wprowadzony w 1866 roku przez Martiala Étienne’a Mulsanta i Claudiusa Reya. Zalicza się doń osiem rodzajów zgrupowanych w dwa plemiona:
Cephalocteini Mulsant & Rey, 1866 Scaptocorini Froeschner, 1960
Przypisy
Kategoria:Ziemikowate