Ponadto niektóre gatunki, takie jak ropucha zielona (Bufotes viridis), wyewoluowały w środkowej Azji, a do Europy dotarły dzięki korytarzom ekologicznym łączącym te dwa kontynentyJeroen Speybroeck i inni, Field Guide to the Amphibians & Reptiles of Britain and Europe, Bloomsbury Publishing Plc, 2016, s. 14, ., lokalne bariery klimatyczne i topograficzne. We Włoszech Apeniny stanowią barierę pomiędzy dwoma populacjami płazów ogoniastych z rodzaju Salamandrina, co doprowadziło do powstania dwóch odmiennych gatunków. Na Półwyspie Iberyjskim z kolei suchy klimat uniemożliwił niektórym gatunkom zasiedlenie terenów oddalonych od wybrzeży Atlantyku i Morza Śródziemnego, co doprowadziło do izolacji i ewolucji gatunków i podgatunków płazów bezogonowych z rodzajów Alytes i Pelodytes. Niektóre płazy, takie jak płazy ogoniaste z rodzaju Speleomantes, cechują się niewielkimi zdolnościami do dyspersji (i tym samym do migracji między różnymi populacjami), co doprowadziło do powstania stosunkowo dużej liczby gatunków na niewielkim obszarze. Inne, jak np. ropucha szara (Bufo bufo), mogą występować w wielu rodzajach siedlisk, co umożliwiło im skolonizowanie bardzo dużej części EuropyDufresnes Ch., Amphibians of Europe, North Africa and the Middle East, 19 stycznia 2019, s.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Płazy Europy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.