Łączność z Krajem – zespół działań podejmowanych podczas II wojny światowej przez emigracyjny rząd Rzeczpospolitej Polskiej w celu utrzymania ciągłości władzy państwowej na terenie II RP oraz wsparcia konspiracyjnej walki z okupantami. Działania te były realizowane za pomocą struktur wojskowych – Armia Krajowa oraz cywilnych – Delegatura Rządu na Kraj, będących częściami Polskiego Państwa Podziemnego. Utrzymywanie łączności z okupowanym krajem było jednym z najważniejszych problemów w funkcjonowaniu rządu na obczyźnie.
Łączność wojskowa 16 września 1939 w Kołomyi Naczelny Wódz marszałek Edward Rydz Śmigły przekazał przedwojennemu organizatorowi polskiej siatki dywersyjnej w Niemczech, mjr Edmundowi Galinatowi rozkaz zobowiązujący do utworzenia w okupowanej Polsce konspiracyjnej organizacji na wzór Polskiej Organizacji Wojskowej. Rozkaz ten, w ramach pierwszej polskiej operacji specjalnej II wojny św. został dostarczony do walczącej jeszcze Warszawy. W tym celu wykradziono z lotniska w Bukareszcie jeden z dwóch egzemplarzy prototypu polskiego lekkiego bombowca PZL 46 „Sum”. Pilotowany przez polskiego pilota myśliwskiego i lotnictwa bombowego Stanisława Riess samolot, wraz z mjr Galinatem na pokładzie, 26 września 1939 wylądował na Polu Mokotowskim.