Koncepcja zainicjowana została raportem z 30 grudnia 1939, złożonym ponownie 21 stycznia 1940, następnie 14 lutego 1940, ze zgłoszeniem (wraz z wymienionymi dokumentami) grupy 16 oficerów, absolwentów Wyższej Szkoły Wojennej, gotowych do skoku ze spadochronem do okupowanej Polski. Obaj kapitanowie opracowali m.in. Instrukcję dla pierwszych lotów łącznikowo - rozpoznawczych w sprawie zrzutów spadochronowych, lądowania lub wodowania samolotów oraz podejmowania poczty z ziemi. Po ich wystąpieniu do Naczelnego Wodza w październiku 1940 w Oddziale III Sztabu Naczelnego Wodza utworzono Wydział Studiów i Szkolenia Wojsk Spadochronowych oraz zaplanowano utworzenie 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Dzięki działaniom podjętym przez mjr. dypl. Jana Jaźwińskiego oraz Oddział VI (Specjalny) Sztabu Naczelnego Wodza koncepcja łączności lotniczej z Krajem zmaterializowała się w formie przerzutu do okupowanej Polski cichociemnych oraz kurierów cywilnych, a także lotów z zaopatrzeniem dla Armii Krajowej.
Nieco wcześniej, 7 grudnia 1939 mjr dypl. Włodzimierz Mizgier - Chojnacki w meldunku złozonym do Dowódcy Lotnictwa gen. Józefa Zająca postulował „utworzenie naszych oddziałów desantowych”, proponując 19 osób (głównie oficerów), m.in.