Odwłok cechują sternity od trzeciego do siódmego zaopatrzone w po dwa trichobotria, z których duże leży przednio-brzusznie względem przetchlinki, a małe z tyłu od przetchlinki.
Przedstawiciele rodzaju ograniczeni są zasięgiem do Starego Świata. Zamieszkują południową część Palearktyki, południową część krainy etiopskiej oraz krainę orientalną, na wschód docierając do Timoru.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1834 roku przez Jean-Marie Léona Dufoura. Gatunkiem typowym wyznaczono Cydnus scarabaeoides, opisanego w 1803 roku przez Johana Christiana Fabriciusa. Zalicza się go do plemienia Cephalocteini wraz z monotypowym rodzajem Heissocteus.
Do rodzaju tego zalicza się trzy opisane gatunki: Cephalocteus melolonthoides Schiodte, 1843 Cephalocteus punctipennis Stål, 1876 Cephalocteus scarabaeoides (Fabricius, 1803)
Przypisy
Kategoria:Ziemikowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1834 roku