Po 1954 Po zwolnieniu z więzienia Janina Oszast nie mogła podjąć zatrudnienia. Dzięki wstawiennictwu profesora Władysława Szafera otrzymała etat badawczy w terenowej stacji Centralnego Urzędu Geologii. Interweniował on także podczas prób jej eksmisji z Krakowa. W 1956 roku przeszła na stanowisko adiunkta w Zakładzie Paleobotaniki Instytutu Botaniki PAN. Pracowała tam do przejścia na emeryturę w 1978 roku. W 1973 roku otrzymała habilitację na podstawie badań nad florą pliocenu Domańskiego Wierchu w Kotlinie Nowotarskiej. Nie otrzymała jednak docentury. Specjalizowała się w palinologii, w tym badaniu czwartorzędu na terenie Polski i Mongolii. 7 października 1986 roku, dwa dni przed śmiercią, otrzymała Medal im. Władysława Szafera.
Od lat 60. pozostawała w nieformalnej relacji z historykiem i emisariuszem Rządu RP na uchodźstwie Wacławem Felczakiem. Jednak nie założyli rodziny, ponieważ ze względu na działalność niepodległościową żadne z nich nie miało szans na otrzymanie samodzielnego mieszkania.
Zmarła 9 października 1986 roku.