Pielgrzymi przybywają do klasztoru m.in. z Erywania oraz innych armeńskich miast, a także z miast w Iranie – Teheranu, Isfahanu, Urmii, Salmasu czy Tebrizu, będącego siedzibą ormiańskiej diecezji. Uczestnicy pielgrzymki, których bywa nawet 6 000, często obozują w namiotach, co dodatkowo wzmacnia poczucie przynależności do wspólnoty. Uroczystości religijne obejmują okolicznościowe nabożeństwa, procesje, modlitwy oraz post, a ich zwieńczeniem jest msza święta z komunią i namaszczeniem olejami świętymi. Wydarzeniu towarzyszą także występy ormiańskich zespołów ludowych i chórów. Rzemieślnicy i artyści prezentują swoje rękodzieło, o określonych porach serwowane są tradycyjne dania kuchni ormiańskiej.
Monastyr Świętego Tadeusza jest miejscem pielgrzymek od przeszło dziewiętnastu wieków. W czasach istnienia Związku Radzieckiego, ze względu na narzucone zakazy religijne, udział Ormian z Armeńskiej SRR w pielgrzymce był niemożliwy, jednak pamięć o niej była wciąż przekazywana z pokolenia na pokolenie. Tradycję wznowiono w latach 90. XX wieku, po odzyskaniu przez Armenię niepodległości.