obejmowała następujące środki żywienia zwierząt
otrąb, śruty, makuch i mączek pochodzenia roślinnego i zwierzęcego (pasz); środków chemicznych i roślinnych, deklarowanych przez wprowadzających je do obrotu jako dodatki do pasz, jeżeli nadzoru nad obrotem tymi środkami nie unormują odrębne przepisy; mieszanek wytworzonych zarówno z mieszania środków żywienia, jako też z mieszania tych środków z innymi środkami żywienia zwierząt.
Zakaz wprowadzania do obrotu Nie wolno było wprowadzać do obrotu:
pasz zepsutych; pasz zawierających większą procentową ilość zanieczyszczeń i domieszek szkodliwych dla zdrowia zwierząt, pasz z mniejszą procentową ilość składników odżywczych, istotnych dla danej paszy, większą procentową ilość wody, paszy zawierającej bezwartościowe domieszki, obce dla danej paszy, choćby domieszki te nie były dla zdrowia zwierząt szkodliwe i przez dodanie ich ilość składników odżywczych nie zmniejszyła się poniżej normy.
Uprawnienia organów nadzorczych Nadzór na jakością środków żywienia zwierząt należał do wojewódzkich i powiatowych władz administracji ogólnej.