Uczestniczył w ewakuacji rosyjskich okrętów z Helsinek do Kronsztadu, a w kwietniu 1918 roku został trzecim oficerem artylerii pancernika „Połtawa”.
W czasie wojny domowej służył od listopada 1918 roku na okrętach Wołżańskiej, Astrachańsko-Kaspijskiej i Wołżańsko- Kaspijskiej Flotylli Wojennej. W grudniu 1918 roku został oficerem artylerii kanonierki „Krasnoje Znamia”, a od stycznia 1919 roku oficerem flagowym artylerii brygady kanonierek rzecznych i jednocześnie oficerem artylerii kanonierki „Tretij Internacionał”. W marcu 1919 roku uczestniczył w tłumieniu powstania antybolszewickiej w Astrachaniu, dowodził obroną prawego brzegu Wołgi. Następnie jako oficer artylerii kanonierki „Tretij Internacionał” brał udział w walkach z wojskami białogwardyjskimi w dolnym biegu Wołgi, a od końca maja uczestniczył w obronie Carycyna. W lipcu 1919 roku został dowódcą niszczyciela , działającego na Morzu Kaspijskim. Jeszcze latem 1919 roku został skierowany do Moskwy i Petersburga w sprawie zaopatrzenia flotylli w sprzęt i uzbrojenie. W październiku 1919 roku został szefem artylerii portu rzecznego w Niżnym Nowogrodzie i jednocześnie szefem prac nad uzbrojenie artyleryjskim okrętów flotylli.