Marko Kostrenčić (ur. 21 marca 1884 w Zagrzebiu, zm. 19 maja 1976 tamże) – chorwacki polityk i prawnik.

Życiorys Prawo studiował na uniwersytetach w Wiedniu i Zagrzebiu. W 1908 roku w Zagrzebiu uzyskał stopień naukowy doktora. W latach 1912–1955 wykładał z przerwami historię prawa chorwackiego na zagrzebskim wydziale prawa. W latach 1917–1918 i 1924–1925 był jego dziekanem. W latach 1949–1950 pełnił funkcję rektora.

Od 1921 roku był członkiem Jugosłowiańskiej Akademii Nauki i Sztuki (JAZU). Należał również do Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk (SANU) i Słoweńskiej Akademia Nauki i Sztuki (SAZU). W 1936 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa praskiego Uniwersytetu Karola. Był redaktorem słownika Rječnik srednjovjekovnoga latiniteta Jugoslavije (Lexicon Latinitatis medii aevi Iugoslaviae) i Kodeksu dyplomatycznego Trójjedynego Królestwa Chorwacji, Dalmacji i Slawonii ( (Codex diplomaticus regni Croatiae, Dalmatiae et Slavoniae)).

W 1931 roku pełnił funkcję ministra polityki społecznej Jugosławii, a w latach 1934–1936 stał na czele banowiny sawskiej. W latach 1941–1942, w trakcie II wojny światowej, był więziony w obozie koncentracyjnym w Starej Gradišce.

Był także działaczem sportowym. Współzałożył klub HAŠK Zagrzeb.