W 1926 powrócił do Wilna, zostając kierownikiem literackim Reduty (1926–29). Pod jego redakcją wydana została praca Dziesięciolecie Polski odrodzonej. W 1928 wygłaszał cykle wykładów radiowych w Warszawie i Katowicach, m.in. Nowoczesne prądy teatralne w Europie, Kult ideału w teatrze, Trud i czyn Bogusławskiego, Epopeja energii aktorskiej – Ludwik Solski. Od 1930 pracował jako kierownik literacki objazdowego zespołu „Studio Ireny Solskiej”, prezentującego przedstawienia w reżyserii Orlicza, m.in.: Dom kobiet, Czworo ludzi w czterech ścianach. W czasie II wojny światowej współorganizował w Wilnie przedstawienia amatorskie.
W 1945 przeniósł się do Łodzi, gdzie był recenzentem teatralnym „Dziennika Łódzkiego”. W latach 1946–1950 był kierownikiem literackim Teatru Komedii Muzycznej Lutnia. W latach 1951–1952 był kierownikiem literackim Ludowego Teatru Objazdowego, a następnie w okresie 1959–1960 dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru 7.15. Jednocześnie był także wykładowcą i prodziekanem (1956–1961) Wydziału Aktorskiego łódzkiej Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Był także organizatorem poradni i świetlic dla amatorskich zespołów artystycznych oraz konsultantem wydziału kultury w Łodzi.