Elisabeth Lupka (ur. 27 października 1902, zm. 8 stycznia 1949) – niemiecka nadzorczyni SS (SS-Aufseherin) w niemieckich nazistowskich obozach koncentracyjnych Ravensbrück (KL) i Auschwitz-Birkenau oraz zbrodniarka nazistowska i zbrodniarka wojenna. Była ostatnią kobietą skazaną na karę śmierci w Polsce.
Życiorys Urodziła się w niemieckiej miejscowości Klein-Dammer. Wyszła za mąż w 1934, nie miała dzieci i wkrótce się rozwiodła. W 1937 przeprowadziła się do Berlina, gdzie rozpoczęła pracę jako robotnica w fabryce samolotów. W 1942 Lupka porzuciła tę pracę i przeszła w obozie Ravensbrück szkolenie na nadzorczynię SS. Następnie została SS-Aufseherin i kierowała kilkoma grupami roboczymi więźniarek w tym obozie.
1 marca 1943 Lupka została przeniesiona do Auschwitz-Birkenau, gdzie pełniła służbę jako SS-Aufseherin na odcinku kobiecym w Brzezince. Miała związek bezpośrednio z zabijaniem w tzw. łaźni i komorze dezynfekcyjnej. Była jedną z tych nadzorczyń, które najczęściej dokonywały selekcji do komór gazowych. W obozie znana była z okrucieństwa, zwłaszcza uwielbiała katować więźniarki biczem. Lupka pozostała w Birkenau do likwidacji obozu w styczniu 1945 i pełniła funkcję strażniczki podczas marszu śmierci z Auschwitz do Wodzisławia Śląskiego (niem. Loslau).