Po powrocie do kraju, dzięki wsparciu dziekana Wydziału Prawa i Administracji Szkoły Głównej, Jana K. Wołowskiego, otrzymał stypendium naukowe na dalsze studia na uniwersytetach niemieckich, m.in. w Berlinie, dokąd wyjechał w marcu 1863 r. W 1864 r. w Jenie uzyskał stopień doktora obojga praw. Po powrocie do Warszawy kontynuował aplikację sądową, a w styczniu 1865 r. został wykładowcą procedury karnej w Szkole Głównej. W końcu tego roku został profesorem nadzwyczajnym prawa państwowego i administracyjnego. Po przekształceniu Szkoły Głównej w Cesarski Uniwersytet Warszawski pozostał na uczelni jako profesor nadzwyczajny, a od 1885 r. – zwyczajny. Na emeryturę przeszedł w 1894 r. Jednocześnie praktykował jako prawnik: w 1867 r. był patronem przy Trybunale Cywilnym, w 1868 r. adwokatem przy Sądzie Apelacyjnym Królestwa Polskiego, w 1872 r. obrońcą przy Senacie Rządzącym, wreszcie – od 1876 do 1886 r. – adwokatem przysięgłym.

Uczestniczył w tworzeniu warszawskich czasopism prawniczych: „Przeglądu Sądowego”, a następnie (od 1873 r.) „Gazety Sądowej Warszawskiej”.

Współpracował z Wielką Encyklopedią Powszechną Ilustrowaną jako kierownik jej działu prawnego. Od 1890 r. był członkiem Komitetu Kasy imienia Józefa Mianowskiego; w 1894 r. został jej prezesem. Funkcję tę piastował do śmierci w 1897 r.

Bibliografia

Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Urodzeni w 1838 Kategoria:Zmarli w 1897