2,1 raza dłuższe niż razem szerokie, najszersze za nasadą pokrywy miały punktowane rzędy. Bruzdy do chowania czułków biegły równolegle do szwu notosternalnego i przeciągnięte były wzdłuż tylnych krawędzi hypomer. Prawie trapezowate przedpiersie miało niemal równoległe żeberka i ostro zakończony wyrostek międzybiodrowy wchodzący w jamkę na śródpiersiu. Płytki zabiodrzy przedłużone były pośrodkowo ku tyłowi. Odnóża wszystkich par wieńczyły pięcioczłonowe stopy. Na spodzie odwłoka widocznych było pięć sternitów, z których ostatni był dwukrotnie dłuższy niż czwarty.
Paleoekologia Siedliskiem tego owada były gorące i wilgotne tropikalne lasy deszczowe o bujnej roślinności. Zdominowane były przez araukariowate, zwłaszcza z rodzaju agatis, ale występowały tu też sekwoje, metasekwoje, sosny, cedry i cyprysy. Piętro podszytu tworzyły głównie paprocie i widłaki właściwe. Pory roku determinowane były głównie przez opady. Lasy te rosły nad brzegami rzek, jezior, lagun czy estuariów, o czym świadczy udział fauny słodkowodnej. Nie były odległe od wybrzeży morskich, jako że w bursztynie birmańskim czasem spotkać można organizmy słonowodne, a zwłaszcza ślady ich działalności.