Ustawienie łopat w położeniu neutralnym (skok zerowy) statek nie jest napędzany a opór stawiany przez śrubę jest minimalny.

Śruba składana często stosowana jest na jachtach żaglowych, gdzie istotną rolę odgrywa opór hydrodynamiczny stawiany przez łopaty śruby. Ich konstrukcja pozwala na złożenie łopat podczas poruszania się pod żaglami oraz ich samoczynne rozłożenie pod wpływem siły odśrodkowej przy obracającym się wale napędowym. Tego typu rozwiązanie jest mało efektywne przy ruchu wstecz, natomiast pozbawiona tej wady jest znacznie bardziej zaawansowana konstrukcyjnie śruba z obrotowymi łopatkami, w której w zależności od kierunku obrotów wału napędowego, ustawienie łopatek śruby samoczynnie zmienia się do ruchu „naprzód” lub „wstecz”, a przy nieruchomym wale łopatki ustawiają się „w chorągiewkę”.

Historia Wynalezienie śruby napędowej przypisuje się następującym osobom: David Bushnell (1776) – amerykański wynalazca i matematyk, Josef Ressel (1827) – austriacki wynalazca, z zawodu inżynier leśnictwa, Louis Frédéric Sauvage (1832) – francuski wynalazca i konstruktor okrętów, John Ericsson (1836-1837) – amerykański inżynier i wynalazca szwedzkiego pochodzenia.