Pontiak sam prowadził oblężenie fortu Detroit do 30 października, po czym po otrzymaniu informacji, że nie może liczyć na pomoc francuską, wycofał się w rejon rzeki Maumee.
Fort Pitt z garnizonem w sile 330 ludzi pod dowództwem Simeona Ecuyera Indianie zaatakowali 22 czerwca, oblężenie rozpoczęto 27 lipca. W forcie oprócz żołnierzy znajdowało się około 600 osadników, zbiegłych z terenów objętych powstaniem. Brytyjczykom w sukurs nadeszła ekspedycja ratunkowa składająca się z 500 szkockich górali pod dowództwem Henry Bouqueta. Szkoci zajęli oblegany fort Ligonier. Na płd.-wsch. od fortu Pitt, pod Bushy Run, doszło w dniach 5–6 sierpnia do walki w której Brytyjczycy, pozorując odwrót, wywabili Indian poza fort, po czym rozbili ich siły. Boquet zdobył fort ostatecznie 20 sierpnia.
W trwających dotąd walkach Indianie odnieśli szereg sukcesów zajmując m.in. forty: Sandusky w Ohio – 16 maja, St. Joseph w Michigan – 25 maja, Wayne w Indianie – 27 maja, Michilimackinac w Michigan – 4 czerwca, Ouiatanon w Indianie – 1 lipca, Presque Isle w Pensylwanii – 16 czerwca, oraz Le Boeuf w Pensylwania – 19 czerwca. Indianie z plemienia Seneka (jedyne plemię z rodu Irokezów biorące udział w powstaniu) zdobyli i spalili fort Venango w Pensylwanii, załogę garnizonu wymordowali, a dowódcę spalili żywcem.