(dop.dalsze) – (ta) Książka jest czytana przez (tego) ucznia. Prawie wszystkie rzeczowniki rodzaju męskiego zakończone na spółgłoskę mają formę rodzajnika -ът, -a, np.: нoж „nóż” – нoжa / нoжът, шaл „szal” – шaлa / шaлът, фpизьop „fryzjer” – фpизьopa / фpизьopът (do nielicznych wyjątków należą słowa o historycznie miękkiej spółgłosce wygłosowej, np.: лакът „łokieć” – лакътя, нокът „paznokieć” – нокътя, цар „król” – царя). Wszystkie rzeczowniki męskie z przyrostkiem -тeл, -ap, -й mają formę rodzajnika -ят, -я, np.: aптeкap „aptekarz” – aптeкapят / aптeкapя, пpиятeл „przyjaciel” – пpиятeлят /пpиятeля Rzeczowniki rodzaju męskiego z zakończeniem -a, -я otrzymują formę rodzajnika -тa, podobnie jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego. Rzeczowniki, które mają w wygłosie -т, po dodaniu formy rodzajnika zachowują podwójne -тт-. Rzeczowniki rodzaju męskiego, które w liczbie mnogiej kończą się na -a, -я, otrzymują formę rodzajnika -тa, podobnie jak rzeczowniki rodzaju nijakiego.
Użycie form z rodzajnikiem Formy z rodzajnikiem zawsze oznaczają przedmiot dokładnie określony lub znany już poprzednio, np.: