Spółgłoski ж, ш, ч, дж wymawia się podobnie jak polskie „ż”, „sz”, „cz” i „dż”. Wymowa л przed samogłoskami e i и odpowiada polskiemu „l” z tym, że wymowa polskiego „l” przed „i” jest bardziej miękka niż wymowa bułgarskiego л w tym wypadku. W innych pozycjach bułgarskie л jest bardzo bliskie polskiemu „ł” zębowemu w wymowie scenicznej i kresowej. Spółgłoska dźwięczna przed bezdźwięczną, zamienia się w odpowiednią bezdźwięczną, np.: вpaбчe (wrapcze) – wróbel, бyдкa (butka) – kiosk, втopник (ftornik) – wtorek Spółgłoska bezdźwięczna przed dźwięczną (z wyjątkiem położenia przed в) zamienia się w odpowiednią dźwięczną, np.: cвaтбa (swadba) – wesele, въpшитбa (wărszidba) – młocka Przed półotwartymi p, л, м i н udźwięcznienie nie zachodzi. Przed nimi mogą występować zarówno spółgłoski dźwięczne, jak i bezdźwięczne. Spółgłoskę в jako przedrostek czasownikowy i rzeczownikowy wymawia się często bezdźwięcznie przed bezdźwięczną i przed półotwartą, np.: впиcвaм (fpiswam) – wpisuję, внocкa (fnoska) – wpłata, вкapвaм (fkarwam) – wpędzać, влoг (fłok) – wkład Na końcu wyraz każda spółgłoska dźwięczna przechodzi w odpowiednią bezdźwięczną. Spółgłoski podwójne wymawia się nie jak dwie następujące po sobie, lecz jako jedną, dłuższą od pojedynczej.
Gramatyka Rzeczownik