W 1942 znalazł się na liście osób poszukiwanych przez Gestapo.

Po zakończeniu okupacji Luksemburga we wrześniu 1944 powrócił do sprawowania obowiązków ministerialnych w kraju w ramach rządów jedności narodowej (do marca 1947). Jednocześnie zasiadał w krajowym parlamencie w latach 1948–1951 i 1964–1967, w drugiej z kadencji przewodniczył temu gremium. Ponadto od 1949 do 1951 członek Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, a od 1962 do 1964 członek Rady Państwa, organu doradczego przy wielkim księciu. W latach 1951–1959 ponownie minister sprawiedliwości, transportu i budownictwa. W 1967 wybrany szefem nowo powstałego związku parlamentów frankofońskich (Association internationale des parlementaires de langue française). Od 1967 do 1970 zasiadał w Komisji Europejskiej Jeana Reya, odpowiadając za kwestie transportu.

Był żonaty, miał pięcioro dzieci.

Odznaczenia i wyróżnienia Odznaczony m.in. Orderem Korony Dębowej I klasy (1947), Legią Honorową I klasy (1973), Krzyżem Wielkim I Klasy Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec, Krzyżem Wielkim I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi dla Republiki Austrii i Medalem Wolności I klasy, a także innymi medalami klasy wielkiego krzyża.