Projekt i budowa mały|lewo|alt=Uproszczony plan okrętów pancernych typu Osmaniye|Uproszczony plan okrętów pancernych typu Osmaniye W 1856 roku, po wojnie krymskiej z Rosją, flota turecka liczyła pięć żaglowych okrętów liniowych, sześć fregat, siedem korwet, osiem małych żaglowców i sześć bocznokołowych parowców. W następnych po wojnie latach rozwój floty przebiegał powoli i obejmował głównie przebudowę okrętów żaglowych na parowe. Abdülaziz, który w roku 1861 odziedziczył tron Imperium Osmańskiego, rozpoczął ambitny program odbudowy floty tureckiej. Był on pasjonatem wszelkich nowinek technicznych, a także żywo interesował się sprawami morskimi. Już w rok po objęciu przezeń rządów do przodujących w rozwoju technicznym stoczni brytyjskich i francuskich zostały skierowane pierwsze zamówienia nowych okrętów, co poskutkowało zbudowaniem w latach 60. i 70. XIX wieku kilkunastu nowoczesnych okrętów pancernych. W rezultacie tego kosztownego programu turecka flota osiągnęła w latach 70. znaczną przewagę tonażową i technologiczną nad rosyjską Flotą Czarnomorską.