Po ukończeniu zadania „Aziziye” przeszedł do Zatoki Suda, po czym powrócił pod Antivari, uczestnicząc w blokadzie wybrzeża, gdzie toczyły się walki z czarnogórskimi powstańcami. W grudniu do „Aziziye” dołączył „Orhaniye” i obie siostrzane jednostki dalej prowadziły działania blokadowe. Po podpisaniu w końcu stycznia 1878 roku zawieszenia broni „Aziziye” przeszedł do Golos, a następnie do Selâniku, gdzie uzupełnił zapasy. Do końca 1878 roku okręt stacjonował w Golos, po czym przepłynął do Zatoki Suda, gdzie przebywał do 1880 roku. W tym okresie na pokładzie jednostki doszło do buntu marynarzy, co zakończyło się postawieniem jego uczestników przed sądem wojskowym.
Po przegranej wojnie z Rosją sułtan Abdülhamid II znacząco ograniczył środki finansowe przeznaczone na utrzymanie floty, w wyniku czego tureckie okręty przez lata nie wychodziły z portów, pogarszał się ich stan techniczny i spadał poziom wyszkolenia załóg.
W 1884 roku usunięto 10 dział 36-funtowych Armstronga, montując w zamian na nadburciach cztery lub sześć czterolufowych kartaczownic Nordenfelta kalibru 25,4 mm L/35. Kartaczownica Nordenfelta w wariancie czterolufowym miała masę 203 kg, strzelała pociskami o masie 0,206 kg z prędkością początkową 446 m/s, a każda lufa zasilana była z 10-nabojowych magazynków.
Przebudowa