Po powrocie do Kleve w 1783 roku został mianowany auskultatorem (aplikantem administracyjnym) w tamtejszym urzędzie rządowym. Szybko zdał kolejne egzaminy państwowe w Berlinie, po czym zajął się przede wszystkim zagadnieniami związanymi z przemysłem wydobywczym. Z rekomendacji ministra von Heiniga w 1788 roku otrzymał stanowisko sędziego górniczego i radcy górniczego w Wetter. W tym czasie nawiązał kontakt z baronem vom Steinem, późniejszym twórcą reform administracyjnych w Prusach. Spotkanie to miało istotny wpływ na dalszą działalność Sacka – nie tylko przyjął on idee Steina, ale i wcielał je konsekwentnie w życie w pracy administracyjnej. Przebywając w hrabstwie Mark, chłonął doświadczenia terenowe, które ukształtowały jego poglądy na gospodarkę, zarządzanie i samorządność. Od 1799 roku był tajnym radcą finansowym w generalnej dyrekcji w Berlinie. Związany z reformatorskim kręgiem barona vom Steina. Od 1806 roku był cywilnym gubernatorem Berlina, a od 1813 roku cywilnym gubernatorem ziem położonych między Odrą a Łabą. W 1815 roku został mianowany nadprezydentem prowincji reńskiej, a od 1816 do 1831 roku pełnił funkcję nadprezydenta prowincji Pomorze. W czasie swojego urzędowania przeprowadził szereg reform administracyjnych i samorządowych, promował rozwój handlu, rolnictwa, rybołówstwa i przemysłu włókienniczego.