Na papierze był to dobry plan, ale podwójne okrążenie, zwłaszcza na taką skalę, zwykle działa przy dużej przewadze liczebnej lub mobilności taktycznej, których Francuzi nie mieli.
Siły Heinricha von Bellegarde były liczbowo równoważne siłom Eugeniusza, co oznaczało, że szybkie manewrowanie powinno być kluczowe dla odniesienia sukcesu w bitwie. Jego 35 000 żołnierzy zostało rozmieszczonych w sposób, który pozwolił na obserwację kontrolowanych przez Francuzów Peschiery i Mantui, a jednocześnie miał wystarczająco dużo żołnierzy, aby przeprowadzić atak przez uszczuplone centrum Eugeniusza wokół wioski Borghetto; brygada pod dowództwem generała Franza von Vlasitsa strzegła Peschiery, dywizja pod dowództwem generała Antona Mayera von Heldenfelda obserwowała Mantuę, a trzy dywizje pod dowództwem generałów Paula von Radivojevicha, Franza von Pflachera i Augusta von Vecsey miały stanowić główne uderzenie przez Borghetto i Pozzolo.