Biologia i ekologia Rozwój Hydrofity, helofity, często zamierające na zimę lub w czasie suszy. Gatunki Thalia mają złożone kwiatostany i wykazują „fałszywą resupinację” (obrót o <180°), aby ustawić pary kwiatów w pozycji właściwej do zapylenia; np. T. geniculata (o kwiatostanie zwisającym) obracają się w bok o 90° przed kwitnieniem, podczas gdy T. dealbata (o kwiatostanie wzniesionym) wyginają się do tyłu o 90°. Podobnie jak inne rośliny z rodziny marantowatych, Thalia posiada wyspecjalizowany mechanizm zapylania. Przed kwitnieniem pyłek osadza się w zagłębieniu szyjki słupka. Kiedy kwiat się otwiera, szyjka słupka pozostaje ukryta za kapturkowatym prątniczkiem, utrzymywanym w naprężeniu przez wrażliwą na nacisk ostrogę. Po poruszeniu ostrogi przez dziób ptaka lub trąbkę owada szyjka słupka jest wystrzeliwana na przód kwiatu, powodując kontakt znamienia ze zwierzęciem i jednocześnie osadzając na nim pyłek. Kwiaty tych roślin odwiedzane są przez zadrzechnie, z takich gatunków jak Xylocopa micans, X. fimbriata i X. gualanensis, trzmiele z gatunku Bombus pensylvanicus, powszelatkowate oraz kolibry, takie jak koliberek czarnobrody i k. rubinobrody, złocik widłosterny i szmaragdzik brązowosterny. Niektóre gatunki mogą wytwarzać nasiona w sposób autogamiczny.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Thalia (roślina) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.