Po wejściu w życie Konstytucji kwietniowej NTA działał w dalszym ciągu na podstawie przepisów wspomnianego wyżej rozporządzenie Prezydenta RP.
Decyzją prezydenta RP Ignacego Mościckiej 3 listopada 1932 na stanowisko pierwszego prezesa NTA został mianowany dr Jan Kanty Piętak (wcześniej jako urzędnik Prezydium Rady Ministrów autor powyższego projektu rozporządzenia).
Praktyka funkcjonowania i ocena działalności
Organizacja trybunału, zwłaszcza niedostateczna liczba sędziów powodowała, że rosły zaległości. Budowę sądów niższego szczebla, z udziałem czynnika obywatelskiego, odłożono na później, tłumacząc się problemami finansowymi młodego państwa oraz brakiem wykształconej kadry – w konsekwencji tego niższe instancje nie powstały. Mimo że Najwyższy Trybunał Administracyjny nie spełnił wszystkich pokładanych nadziei, jego rola w systemie organów II Rzeczypospolitej postrzegana jest pozytywnie. Niejednokrotnie był on jedyną możliwością obrony przed sprzecznym z prawem działaniem administracji. Trybunał przeważnie uchylał zaskarżane decyzje administracyjne. Wobec wielkich problemów z wydolnością Trybunału, Rada Ministrów podjęła decyzję o utworzeniu na czas 5 lat Inwalidzkiego Sądu Administracyjnego przy NTA.