Wulwa ma niewielkie wyrostki gruczołowe oraz krótkie, haczykowato zakrzywione przewody zapładniające.
Rozprzestrzenienie Rodzaj neotropikalny, rozprzestrzeniony od Kostaryki przez Panamę, Kolumbię, Saint Vincent i Grenadyny, Trynidad i Tobago, Wenezuelę, Gujanę i Gujanę Francuską po Peru, Ekwador i Brazylię.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1875 roku przez Ludwiga C.C. Kocha pod nazwą Themeropis. Okazała się ona jednak młodszym homonimem, stąd za ważną uznaje się nazwę wprowadzoną w 1880 roku przez Eugène’a Simona na łamach „Actes de la Société Linnéenne de Bordeaux”. Gatunkiem typowym Simon wyznaczył Themeropis granadensis, opisanego w 1880 roku przez Eugena von Keyserlinga.
Do rodzaju tego zalicza się 13 opisanych gatunków: Sparianthis accentuata (Caporiacco, 1955) Sparianthis beebei Rheims, 2020 Sparianthis boraris Rheims, 2020 Sparianthis caracarai Rheims, 2020 Sparianthis chickeringi (Gertsch, 1941) Sparianthis crulsi (Mello-Leitão, 1930) Sparianthis granadensis (Keyserling, 1880) Sparianthis humaita Rheims, 2020 Sparianthis juazeiro Rheims, 2020 Sparianthis juruti Rheims, 2020 Sparianthis megalopalpa (Caporiacco, 1954) Sparianthis picta (Simon, 1887) Sparianthis ravida (Simon, 1898)
Przypisy
Kategoria:Spachaczowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1880 roku