Wraz z proboszczem Franzem Pingelem i kapelanem Ernstem Lawsem sprzeciwiał się działaniom narodowemu socjalizmowi w Malborku i za to, podobnie jak jego współbracia, został aresztowany w sierpniu 1935 roku. Był więziony najpierw we Wrocławiu, a następnie został przewieziony do siedziby Gestapo w Berlinie. W trakcie uwięzienia odnowiły się jego problemy ze słuchem, leczone w latach młodzieńczych. 24 stycznia 1936 został zwolniony. Powrócił do Malborka i nadal posługiwał w tamtejszej parafii. Po przedwczesnej śmierci swoich rodziców zatroszczył się o rodzeństwo, szczególnie o najmłodszą 12-letnią siostrę, której stał się opiekunem. Od 1936 studiował ekonomię kościelną we Wrocławiu. 9 września 1937 został mianowany drugim sekretarzem oraz skarbnikiem w kurii biskupiej diecezji warmińskiej we Fromborku. Powierzono mu zarządzanie finansami kurii biskupiej. W 1940 został mianowany we Fromborku wikariuszem katedralnym.