Wówczas biskup Maximilian Kaller doradził ks. Weichselowi, aby objął probostwo w małej, spokojnej parafii, tak aby móc zarówno spełniać posługę duszpasterską, a ponadto służyć doradztwem finansowym i podatkowym biurom parafialnym w powiatach olsztyńskim i reszelskim oraz w diasporze oraz instytucjom kościelnym służby zdrowia i opieki społecznej w innych powiatach Prus Wschodnich. 1 lipca 1944 na złożoną prośbę został mianowany kuratusem parafii Świętego Jana Apostoła i Ewangelisty w Zalewie.
W obliczu zbliżającego się frontu Armii Czerwonej w styczniu 1945 doradzano mu ewakuację na Zachód. Odpowiadał niezmiennie: dopóki choć jedna osoba z mojej parafii tu jest, nie ruszę się stądSolange nur noch ein Mitglied meiner Gemeinde hier ist, gehe ich nicht von meinem Platz; dennes könnte mich vielleicht brauchen [w:] Ihr Name lebt: Ermländische Priester in Leben, Leid und Tod, s. 257. W nocy z 22 na 23 stycznia 1945 Zalewo zajęły wojska Armii Czerwonej. 23 stycznia 1945, podczas modlitwy z wiernymi w kaplicy Świętej Rodziny, do środka wtargnęli sowieccy żołdacy. Jeden z żołnierzy kolbą karabinu roztrzaskał mu głowę. Krew rozprysła na ścianie świątyni. Zginął na miejscu. Wierni potem często przyklękali w tym miejscu, modląc się jak do świętego.