Wstępny projekt Tu-148 został przygotowany w 1965 roku. Samolot miał być elementem nowego kompleksu przechwytującego typu powietrze-powietrze, opartego na rakietach K-100. Samolot Tu-148-100, uzbrojony w rakiety K-100, miał być wyposażony w radar Smiercz-100 oraz dwa silniki turboodrzutowe RD-19R-2. Myśliwiec miał operować na bardzo szerokim zakresie pułapu operacyjnego. Od 50–100 metrów, gdzie miał mieć możliwość realizowania lotu z prędkością rzędu 1400 km/h, do 16 000–18 000 m i lotu z prędkością 2500 km/h. Utrzymanie efektywnej pracy płatów w obydwu profilach lotu miało zapewnić zastosowanie skrzydeł o zmiennej geometrii. Nowa konstrukcja miała charakteryzować się dużą wszechstronnością. Tu-148 miał mieć możliwość przenoszenia pocisków przeciwradarowych, realizować misje zwiadu radioelektronicznego oraz uderzenia bombowe. Paradoksalnie, wszechstronność okazała się być wadą nowej konstrukcji. Radzieckie siły powietrzne dysponowały już bombowcem frontowym Su-24, który spełniał ich oczekiwania, zatem kolejny tego typu bombowiec nie był już potrzebny. Z kolei Wojska Obrony Powietrznej miały poważne wątpliwości, czy wielozadaniowy samolot jaki oferował im Tupolew, będzie dobrym myśliwcem przechwytującym.