Alfred Stucky, później wybitny szwajcarski konstruktor zapór wodnych, udoskonalił metody obliczania zapór łukowych właśnie podczas projektowania tego obiektu. Realizacja projektu, zatwierdzonego przez Wielką Radę kantonu fryburskiego na posiedzeniu w dniach 17-18 maja 1918 r., rozpoczęła się położeniem kamienia węgielnego 29 września 1919 r. i została ukończona już w grudniu 1920 r. 21 stycznia rozpoczęto napełnianie zbiornika, a już 25 czerwca tegoż roku uruchomiono pierwszy zespół turbogeneratorowy. Planowany koszt, obliczony na 11 milionów ówczesnych franków, docelowo wyniósł ponad 21 milionów, co spowodowało poważne problemy z płynnością finansową EEF.
Parametry techniczne Podstawę muru zapory stanowią wapienie górnej jury (malmu). Wysokość zapory ponad koryto rzeki wynosi 52 m, długość korony – 110 m, a objętość muru zapory - 26 000 m3. Korona zapory znajduje się na wysokości 802,3 m n.p.m. (maksymalny poziom wody w zbiorniku wynosi 800,8 m n.p.m.). Zapora posiada upust denny o maksymalnym przepływie 58 m3/s oraz upusty przelewowe o przepływie 430 m3/s. Pierwotnie zapora była nieco niższa – do obecnych wymiarów przebudowano ja w roku 1926 w celu zwiększenia produkcji energii elektrycznej.