Na pokładzie górnym zamontowano sześć sponsonów (po trzy na obu burtach), w których umieszczono po jednej armacie Kruppa kalibru 12 cm C/72 L/25 o masie 1,35 tony na okrężnej lawecie pokładowej. Armaty wykorzystywały pociski przeciwpancerne lub zwykłe o masie 14,97 kg, wystrzeliwane z prędkością początkową 450 m/s na odległość 4900 metrów. Usunięto również 10 dział 36-funtowych Armstronga, montując w zamian na nadburciach dwie czterolufowe kartaczownice Nordenfelta kalibru 25,4 mm L/35. Kartaczownica Nordenfelta w wariancie czterolufowym miała masę 203 kg, strzelała pociskami o masie 0,206 kg z prędkością początkową 446 m/s, a każda lufa zasilana była z 10-nabojowych magazynków. Na marsie fokmasztu zamontowano też jedną kartaczownicę Nordenfelta kalibru 11 mm oraz umieszczono na nim platformę dla reflektora. Powiększono też pomost bojowy, instalując małą oszkloną sterówkę.

Dalsza służba W marcu 1897 roku, po wybuchu wojny grecko-tureckiej, „Orhaniye” i „Aziziye” w składzie 1. Floty patrolowały rejon Selâniku. Przeprowadzone 15 kwietnia ćwiczenia artyleryjskie wykazały fatalny stan techniczny większości tureckich okrętów i spowodowały wiele uszkodzeń (m.in.