Lucjan Białobrzeski. Podczas przesłuchań odmawiała składania zeznań obciążających. Wobec takiej postawy głodzono ją, bito pałkami w stopy, umieszczano w karcerze bez szyb. W celi aresztu śledczego usiłowała popełnić samobójstwo podcinając sobie żyły znalezionym szkłem. Odratowano ją i poddano dalszemu śledztwu, a także inwigilacji celnej, którą prowadził ic „Matczak”. 6 października została przeniesiona do więzienia przy ul. Sądowej, a 11 listopada akt oskarżenia sporządził chor. Józef Nowicki.
30 listopada 1948 skazana na 12 lat więzienia (Sr. 892/48) przez Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu, w procesie Eksterytorialnego Okręgu Lwowskiego WiN któremu przewodził mjr. Romana Abramowicz. W procesie oskarżał kpt. Teodor Gruszczyński, który żądał dla niej 15 lat. Po ogłoszeniu wyroku została umieszczona w więzieniu przy ul. Kleczkowskiej. W sierpniu 1951 została wywieziona do Fordonu. „Skruchy nie okazuje, poziom intelektualny wysoki” (z opinii więziennej).