Dla każdej istniał indywidualny „namiar”, dlatego też mistrzowie w tym fachu mogli znać ponad 100 dróg, umiejąc w ten sposób dotrzeć do ponad stu wysp.
Tradycja nawigacji i budowania piróg na większości wysp Pacyfiku już zanikła, choć niegdyś umożliwiła zasiedlenie wielu obszarów na oceanie. W XX wieku częściowy renesans żeglarstwa polinezyjskiego przyniosła działalność towarzystwa (PVS). W 1976 roku przy zaangażowaniu , słynnego mikronezyjskiego nawigatora pochodzącego z wyspy Satawal, udało się przepłynąć Ocean Spokojny z Hawajów do Tahiti na dwukadłubowej łodzi przy użyciu wyłącznie tradycyjnych metod nawigacji.
Współcześnie wiedza i umiejętność przekazywane są w relacji mistrz-uczeń podczas praktyk, których punktem kulminacyjnym są ceremonie inicjacyjne obchodzone przez całą społeczność. Wciąż jeszcze istnieją „gildie” kultywujące to dziedzictwo, z których każda ma swoje własne tradycje projektowe i konstrukcyjne. Każdy rejs jest dla lokalnych mieszkańców ważnym wydarzeniem, wpływającym na ich tożsamość, zaczynającym się od wspólnotowej ceremonii i świętowania. Nawigatorów i twórców łodzi jest jednak coraz mniej i są oni coraz starsi. Zmienia się model mikronezyjskiej rodziny i nasila się migracja młodych mieszkańców na większe wyspy, a preferowane stają się nowocześniejsze formy transportu.
Przypisy
Kategoria:Kultura w Mikronezji Kategoria:Nawigacja morska Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO