Służbę w Lublinie zakończył 25 stycznia 1903 roku, wakat po Stiefanowiczu zajął Władimir Smirnow.
Powrót do stolicy i Senat Rządzący Od 25 I 1903 roku ponownie w Wydziale Ziemskim Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, tym razem jako pomocnik zarządzającego. W tym czasie trafił też do Senatu Rządzącego. W 1910 roku zajmował się kwestiami drobnego kredytu, w komitecie Ministerstwa Finansów. W tym samym roku, w lutym, został wicezarządzającym kancelarią zajmującej się instytucjami cesarzowej Marii. Ostatni swój awans w tabeli rang dostał za wyróżnienie 18 stycznia 1911 roku – wraz z rangą tajnego radcy (III cywilna) otrzymał również nominację na senatora w Senacie Rządzącym. W 1915 roku wszedł w skład II Departamentu tej instytucji.
Odznaczenia Konstantin Konstantinowicz był kawalerem następujących orderów:
Ordery Imperium Rosyjskiego Order Świętego Stanisława: III klasa – 1 stycznia 1886 roku, II klasa – 30 sierpnia 1893 roku, I klasa – 1906 roku. Order Świętej Anny: III klasa – 25 czerwca 1890 roku, II klasa – 6 grudnia 1895 roku. Order Świętego Włodzimierza: IV klasa – 6 grudnia 1898 roku, III klasa – 1905 rok.
Ordery zagraniczne Bucharska Złota Gwiazda Bucharska II klasy – 21 października 1896 roku. Perski order Lwa i Słońca II klasy – 6 marca 1901 roku.