W tym czasie awansował dwukrotnie w tabeli rang, osiągając 17 grudnia 1897 roku radcę stanu (V ranga cywilna) i 6 grudnia 1901 roku rzeczywistego radcę stanu (IV ranga cywilna) za zasługi.
Mianowany wicegubernatorem siedleckim 8 czerwca 1902 roku, na wakat po Konstantinie Stiefanowiczu. W trakcie swojego czteroletniego pobytu w Siedlcach zasiadał w kilku lokalnych ciałach kolegialnych o prawosławnym charakterze, takich jak Parafialny Prawosławny Komitet Opiekuńczy, Prawosławne Bractwo św. Leontija czy Lokalne Rosyjskie Towarzystwo Czerwonego Krzyża. Opuścił stanowisko wicegubernatora 22 września 1906 roku z własnej inicjatywy, po czym przez co najmniej 10 lat pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Wakat na stanowisku wicegubernatora zajął Oriest Kobylecki.
Odznaczenia Konstantin Konstantinowicz był kawalerem następujących orderów: Order Świętego Stanisława: II klasa – 25 czerwca 1890 roku. Order Świętej Anny: II klasa – 6 grudnia 1895 roku. Order Świętego Włodzimierza: IV klasa – 22 września 1898 roku, III klasa – 6 grudnia 1904 roku.
Medale Srebrny – 26 lutego 1896 roku, Medal pamiątkowy 300-lecia Domu Romanowych – 21 lutego 1913 roku.