Niektóre zwyczajnie przyjmowały to nazwisko, pragnąc w ten sposób uwiarygodnić i usprawiedliwić własne ambicje polityczne.

Klan Kwieków zdobył znaczne wpływy w odradzającym się po 1918 państwie polskim. Wśród czynników, które pozwoliły mu na osiągnięcie przewagi nad innymi grupami Romów, wymienia się te natury ekonomicznej oraz strukturalnej. W obrębie kełderaskiego społeczeństwa funkcjonowała bowiem specyficzna hierarchia wójtów, w której interesie było stałe poszerzanie własnej strefy wpływów. Niektórzy Kwiekowie dzięki działalności gospodarczej zdobyli znaczny majątek. Wspominany poniżej Michał II posiadał fabrykę kotłów w Poznaniu, w której zatrudniał od 400 do 500 romskich robotników.

Działalność tego rozległego klanu bywa uznawana za najważniejszy element aktywności społecznej polskich Romów w dwudziestoleciu międzywojennym. Bardzo wyrazistym przejawem politycznej siły oraz przywódczych aspiracji Kwieków było wskrzeszenie przez nich instytucji króla cygańskiego. Odwoływała się ona do tradycji obecnej w I Rzeczypospolitej, w XX wieku była niemniej łączona niemal wyłącznie właśnie z Kwiekami. Dążenie do uzyskania własnej reprezentacji przez polskie środowiska romskie, zręcznie wykorzystane przez klan, nie jest przy tym zjawiskiem odosobnionym.