BESM-6 był często stosowany w Związku Radzieckim w latach 70. do różnych zadań obliczeniowych i kontrolnych. Podczas projektu Apollo-Sojuz w 1975 obróbka danych telemetrycznych misji została wykonana w kompleksie bazującym na tym superkomputerze. Radzieccy naukowcy skończyli obróbkę tych danych o pół godziny wcześniej niż ich amerykańscy koledzy.
W sumie wyprodukowano 355 komputerów tego modelu. Ich produkcję zakończono w 1987.
Jako pierwszy radziecki komputer z zainstalowaną bazą, sporą jak na swoje czasy, BESM-6 doczekał się oddanej społeczności programistów. Na przestrzeni lat powstało dla niego parę systemów operacyjnychoraz kompilatory dla języków takich jak Foltran, ALGOL i Pascal.
Modyfikacja BESM-6 korzystająca z układów scalonych, 2–3-krotnie szybsza od oryginalnej wersji, została wyprodukowana w latach 80. pod nazwą Elbrus-1K2 jak część superkomputera Elbrus.
W 1992 jeden z ostatnich komputerów BESM-6, który się zachował, został zakupiony przez Muzeum Nauki w Londynie.
Urządzenia wejścia/wyjścia BESM-6 mógł drukować na drukarce АЦПУ-128 (Алфавитно-Цифровое Печатающее Устройство), a dane wejściowe pobierać z kart perforowanych GOST 10859. Dalekopis Consul-254 produkcji czechosłowackiej mógł być wykorzystywany z tą maszyną do sesji interaktywnych. Kiedy monitory kineskopowe stały się popularne, BESM-6 mógł być podłączony do terminali Videoton 340.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia informatyki