W 1968 roku sformowano dwie kompanie pancerne wyposażone w czołgi produkcji radzieckiej. Decyzja ta zbiegła się w czasie z wycofywaniem francuskich czołgów AMX-13 ze służby (cztery bataliony) i zastąpieniem ich Tiranami. Wobec tego przeważająca część nowej brygady miała składać się z załóg czołgów francuskich, jednak w Tiranach wprowadzono do załogi czwartą osobę i wymusiło to dołączenie do formacji rezerwistów. W 1969 roku sformowano 274. Brygadę Pancerną, w skład której weszły cztery bataliony pancerne: 25., 225., 227., 228. Pierwszym dowódcą jednostki został pułkownik Gide’on Altszuler.
W 1971 roku w struktury brygady włączono Jednostkę 88 Dow Lawan (zwaną od tej pory również 88 Brygadą), której uzbrojenie stanowiły transportery BTR-50 oraz czołgi pływające PT-76.
Przed wojną Jom Kipur była to wg Szachafa największa formacja pancerna w izraelskiej armii. W jej skład wchodziło 13 kompanii z łączną ilością 155 Tiranów oraz sześć PT-76. W związku z tym koło kibucu Ce’elim na Negewie powstał specjalny ośrodek szkoleniowy dla załóg czołgów Tiran.
W 1972 roku brygada przeprowadziła tajne szkolenia w Szarm asz-Szajch dla kurdyjskich bojowników, aby zaznajomić ich z obsługą radzieckich czołgów, które zdobywali na irackiej armii.