Służył na tym stanowisku do 1 maja 1884 roku, w tym czasie awansując dwukrotnie – 20 kwietnia 1881 roku na sekretarza kolegialnego (X ranga cywilna), zaś 3 marca 1883 roku na radcę tytularnego (IX ranga cywilna).
Następnym etapem (1884–1902) w karierze urzędniczej Kobyleckiego były funkcje naczelników powiatów: początkowo biłgorajskiego, od 4 lutego 1889 do 11 października 1893 roku lubartowskiego, skąd na własną prośbę przeszedł do powiatu sandomierskiego. Serię tę zakończył w powiecie opoczyńskim, dokąd przeniesiono go 10 listopada 1897 roku. W tym czasie awansował trzykrotnie w tabeli rang: 9 stycznia 1888 roku został radcą nadwornym (VIII ranga cywilna), 14 października 1891 roku radcą kolegialnym (ranga VI), zaś 15 listopada 1895 roku radcą stanu (V ranga cywilna). W czasie służby w Lubartowie zaangażował się w budowę cerkwi św. Aleksandra Newskiego. Wstąpił też do Bractwa św. Bogurodzicy w Chełmie 25 października 1893 roku. Od 13 lipca 1901 roku zasiadał w komisji działającej przy warszawskim generał-gubernatorze. Miała ona na celu ustalenie zasad wyznaczania cen produktów, przeznaczonych jako zaopatrzenie dla wojska.