Natalja Gorbaniewska).
Gustaw Herling-Grudziński określił powieść mianem „lekko podbeletryzowanym reportażem-dochodzeniem”, który cechuje „czytankowa niemal prostota”, ale „kryje się za nią coś więcej. Od dawna nie słyszało się u pisarza krajowego takiej nuty «troski obywatelskiej»”.
Piotr Bratkowski ocenia, że powieść „od książek, które w tym samym czasie ukazywały się w kraju, różni się – pozornie – bardzo niewiele”. (...) Ale w konsekwencji to te drobiazgi właśnie – fakt, że czarnym charakterem może być sekretarz, fakt, że klika, jako zasada systemu, okazuje się silniejsza od rozmaitych szlachetnych intencji – przesądziły, iż tamte książki czy filmy były nie tylko wydawane, lecz – lansowane, zaś Cudowna melina, ukazała się za granicą”.
Piotr Kuncewicz pisze, że powieść jest „mocno szydercza”, zaś fabuła jest pretekstem służącym „opisowi groteskowej i bagnistej zarazem rzeczywistości prowincjonalnej”, w której ówcześni decydenci „dostrzegli wymiar symboliczny”.
W recenzjach krajowych (Jerzy Grzymkowski w artykule Popluwanie, „Barwy” Mazowiecki miesięcznik społeczno-kulturalny, nr 5(55)/1973) książka została określona jako „antynarodowa”, „antypolska” i wymierzona w „ludzi, którzy na co dzień, z wysiłkiem, samozaparciem budują gmach, któremu na imię Ojczyzna”.
Przypisy
Kategoria:Twórczość Kazimierza Orłosia Kategoria:Powieści z 1973 Kategoria:Polskie powieści współczesne Kategoria:Polskie powieści