W 1931 r. odbył szkolenie w zakresie pilotażu w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa i powrócił do macierzystej jednostki. 12 marca 1933 r. prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem 1 stycznia 1933 r. i 14. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. Od 1935 r. służył w 43 eskadrze towarzyszącej, w październiku 1937 r. został dowódcą 1 plutonu w 46 eskadrze towarzyszącej. To stanowisko zajmował do października 1938 r. W okresie luty–sierpień 1939 r. był urlopowany ze służby w ramach przygotowań do egzaminu do Wyższej Szkoły Lotniczej.
Po ataku Niemiec na Polskę powrócił do służby w lotnictwie. W trakcie walk wykonał lot łącznikowy z rozkazami z Warszawy do Lwowa oraz lot bojowy na rozpoznanie niemieckich przepraw w rejonie Zawichostu i Annopola. Następnie w Kutach z oddziałami Szkoły Podchorążych Lotnictwa przekroczył granicę z Rumunią i został internowany. Trafił do obozu w Slatinie, z którego udało mu się uciec i przedostać do portu Bałczik. Drogą morską dotarł do Francji. Za udział w kampanii wrześniowej został odznaczony Krzyżem Walecznych.