Po wojnie, do 1952 roku tworzyła scenografię dla teatrów wrocławskich. W tym okresie wraz z mężem i Wiesławem Lange przygotowała scenografię do sztuki Sen o Goldfadenie w reżyserii Jakuba Rotbauma, która później była wystawiana za granicą, w tym w Paryżu, Londynie i Rio de Janeiro. Od drugiej połowy lat 50. projektowała także na potrzeby produkcji filmowych, w tym do Szkiców węglem (1956), Zemsty (1956), Zadzwońcie do mojej żony (1958) czy Diabła (1972). Jej największą realizacją, na którą składały się setki strojów, były kostiumy do filmu i serialu telewizyjnego Hrabina Cosel w reżyserii Jerzego Antczaka (1968). Jednocześnie, latach 50. i 60., nadal projektowała dla teatrów i oper krajowych (m.in. Ateneum, Opera Wrocławska, pierwsze spektakle Wrocławskiego Teatru Pantomimy) i zagranicznych (m.in. w Paryżu, Bukareszcie, Melbourne).
W 1961 roku została wyróżniona Nagrodą Miasta Wrocławia, zaś dwa lata później otrzymała wyróżnienie ministra kultury i sztuki z okazji wystawy Polskie dzieło plastyczne w 15-leciu PRL.
Zmarła 20 stycznia 1983 w Warszawie.