Franciszek Wawrok (ur. 30 października 1881 w Friedrichsbergu, zm. 6 lipca 1921) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 30 października 1881 w Friedrichsbergu, w ówczesnym powiecie namysłowskim rejencji wrocławskiej, w rodzinie Grzegorza i Marii z domu Cichy. Osiem lat uczęszczał do szkoły powszechnej w Kamienicy. W 1897 został zatrudniony w Urzędzie Mierniczym w Namysłowie. 12 października 1900 wstąpił jako ochotnik do armii niemieckiej. Służył w 51 pułku piechoty we Wrocławiu, a następnie w 37 pułku fizylierów w Krotoszynie. W czasie służy wojskowej ukończył cztery semestry zimowe szkoły kapitulantów oraz cztery semestry szkoły wojskowej z dodatnimi wynikami przed wojskową komisją egzaminacyjną do urzędów cywilnych (grupa urzędników średnich). 20 kwietnia 1914, po zwolnieniu z wojska, został zatrudniony w Magistracie Buer (Westfalia), w charakterze asystenta. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do 37 pułku fizylierów, w stopniu zastępcy oficera. Walczył na froncie zachodnim. W 1915 został ranny w bitwie pod Verdun. Później uczestniczył w zdobyciu fortu Vaux i bitwie pod Cambrai. W 1917, po przeniesieniu na front wschodni, został ranny pod Jabłonną.