Mimo że liczba ofiar była relatywnie niewielka, SK 10a uznało „akcję” w Taganrogu za duży sukces, gdyż w jej trakcie udało się pozyskać znaczne ilości złota, kosztowności i innych wartościowych przedmiotów. 31 października 1941 roku w raporcie Einsatzgruppe D odnotowano, że Mariupol i Taganrog są już „wolne od Żydów”.
Nieżydowskim mieszkańcom Taganrogu oznajmiono, że Żydzi zostali wywiezieni do Mariupola na roboty przymusowe. Andrej Angrick, powołując się m.in. na dokumenty Wehrmachtu, podaje, że większość ludności z „cichą akceptacją” powitała „szczególne środki”, które zostały zastosowane przez okupanta przeciwko żydowskim sąsiadom. Wielu mieszkańców, rekrutujących się przy tym nie tylko ze środowiska marginesu społecznego, miało podejmować starania, by przejąć nieruchomości lub przedmioty, które pozostały po zamordowanych.
Epilog
W nocie dyplomatycznej poświęconej niemieckim zbrodniom na ludności cywilnej, którą ludowy komisarz spraw zagranicznych Wiaczesław Mołotow wystosował 27 kwietnia 1942 roku do rządów państw utrzymujących stosunki dyplomatyczne z ZSRR, znalazła się informacja o zamordowaniu w październiku 1941 roku blisko 3 tys. mieszkańców Taganrogu.