Syn Hermana Ezzo (od którego pochodzi używana nazwa dynastii) w 991 poślubił Matyldę, córkę cesarza Ottona II i zarazem siostrę ówczesnego cesarza Ottona III. Ten związek i wcześniejsza nominacja ojca Ezzona, Hermana, na palatyna lotaryńskiego, wynikała z potrzeby pozyskania przez cesarza wsparcia lokalnych elit w tym regionie. Oznaczał ogromne wywyższenie rodu, który nadal się bogacił. Syn Ezzona Otto został księciem Szwabii, a wnuk Konrad – księciem Bawarii. Jednak trzech synów Ezzona pozostawiło nielicznych potomków i już w 1056 męska linia wygasła wraz ze śmiercią arcybiskupa Kolonii Hermana II. Córką Ezzona była Rycheza, która została królową Polski, a jej siostry przewodziły bogatym niemieckim klasztorom (m.in. Ida i Teofano).
Ezzonidzi w krótkim czasie dorobili się znacznego majątku i sięgnęli po ważne funkcje w Rzeszy, jednak nie skomasowali swych dóbr. Utworzenie księstwa nadreńskiego przez Ezzonidów było niemożliwe z uwagi na istotne interesy królów Niemiec w tym rejonie. Dynastia szybko wygasła – już w drugim pokoleniu po Ezzonie męscy przedstawiciele dynastii byli bardzo nieliczni i wymarli w linii męskiej. Majątek Ezzonidów po ich wymarciu został rozproszony i przypadł przede wszystkim instytucjom kościelnym.