W 1909 został powołany na ławnika magistratu miejskiego w Łodzi, był członkiem komisji szkolnej ds. szkół elementarnych Był jednym z inicjatorów utworzenia kanalizacji w Łodzi – w tym celu odbył podróż do Frankfurtu, celem zasięgnięcia opinii Williama H. Lindleya – późniejszego projektanta łódzkiej kanalizacji. Około 1911 przeniósł się do Warszawy, gdzie rozpoczął własną praktykę okulistyczną oraz podjął pracę w klinice przy ul. Trębackiej, a także lekarzem ambulatorium gminy żydowskiej. W 1919 na zlecenie Ministerstwa Zdrowia przebywał w Ciechocinku na potrzeby przebadania uczniów szkół pod kątem jaglicy.

Był współzałożycielem Towarzystwa „Sanitas” w Łodzi, Towarzystwa Lekarskiego Łódzkiego, w którym piastował stanowisko skarbnika, a także członkiem Stowarzyszenia Lekarzy Polskich i Towarzystwa Kursów Naukowych oraz inicjatorem powstania Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwo Dobroczynności. Był autorem 14 prac, poświęconych głównie chorobom oczu, w tym w szczególności jaglicy i metod jej terapii – m.in. opracował metodę jej leczenia za pomocą masażu kulkowego.