Przed uzyskaniem stopnia doktora nauk medycznych, pracując w latach 1984–1995 w Oddziale, a później Klinice Chirurgii Naczyniowej w Norymberdze, rozwinął swoje zainteresowania w dziedzinie nowoczesnych technik chirurgii naczyniowej zmian miażdżycowych tętnic nadaortalnych, a przede wszystkim tętnic szyjnych, do których należały: metoda wynicowania (eversion technique) w leczeniu zwężeń tętnicy szyjnej wewnętrznej śródoperacyjna angioskopia w kontroli wyniku leczenia operacyjnego zwężeń tętnicy szyjnej wewnętrznej badania doświadczalne dla oceny elastyczności tętnic po zabiegach rekonstrukcyjnych tętnic szyjnych wykonywanych różnymi metodami (szew prosty, łatka żylna, łatki z tworzyw sztucznych, metoda ewersyjna) przy użyciu techniki dopplerowskiej.

Od 1995 roku, po objęciu kierownictwa Chirurgii Naczyniowej, Kliniki i Polikliniki Chirurgii Kliniki Uniwersyteckiej w Ratyzbonie, zajmował się ewaluacją wyników leczenia powikłań miażdżycy zarówno metodami zachowawczymi, wewnątrznaczyniowymi jak i przy zastosowaniu technik otwartej chirurgii naczyniowej przeprowadzając liczne badania retrospektywne, prospektywne i porównawcze. Brał aktywny udział w 10 badaniach (multicenter studies) dla oceny wyników leczenia operacyjnego i lekami niedokrwienia kończyn dolnych i tętniaków (np.