thumb|240px|Jan Chełmiński, Szwadron Elby z 1 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej thumb|240px|Joseph Beaume, Napoleon opuszcza Elbę 26 lutego 1815 roku Księstwo Elby (wł. Principato d’Elba) – niedziedziczna monarchia utworzona na śródziemnomorskiej wyspie Elbie na mocy traktatu z Fontainebleau podpisanego 11 kwietnia 1814 roku. Księstwo istniało niecały rok, a jego jedynym władcą był Napoleon Bonaparte, który powrócił do rządów we Francji przed upadkiem księstwa.

Utworzenie Suwerenność nad wyspą, która do tej pory była częścią francuskiego departamentu Méditerranée, została przekazana Napoleonowi, po jego abdykacji po wojnie z VI koalicją. Artykuł 3 traktatu stanowił, że Elba miała być „niezależnym księstwem posiadanym przez niego z całkowitą suwerennością i własnością osobistą”. Rządy Napoleona miały trwać aż do jego śmierci, kiedy to kontrola nad księstwem miała przejść w ręce Toskanii. Były cesarz Francuzów otrzymał także stypendium w wysokości dwóch milionów franków rocznie, które miała wypłacać Francja.